Ganzenbescherming Nederland
acties
video
archief
contact
Schiphol
Dossier Jachtmisstanden
Dossier
Jachtmisstanden

Dossier
Veluws Wild

Dossier Jachtmisstanden deel 1 - Ondertussen in Maas en Waal : deel #1 t/m deel #3

Dossier Jachtmisstanden deel 2 - Ondertussen in Maas en Waal : Deel #4 t/m 7

Dossier Jachtmisstanden deel 3 - Ondertussen in Maas en Waal : Deel #8 t/m #10

Dossier Jachtmisstanden deel 4 - Ondertussen in Maas en Waal : Deel #11 t/m #13

Dossier Jachtmisstanden deel 5 - Ondertussen in Maas en Waal : Deel #14 en verder

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -Ondertussen in Maas en Waal - update #13 -
"Geldersch Landschap: de slippendragers van het feodalisme"

Het zal oplettende volgers van deze websitereportages ongetwijfeld zijn opgevallen, dat onze verslaggever er naar streeft om de problematiek rond het natuur- en faunabeheer in het rivierenland gefaseerd en thematisch over het voetlicht te halen. Dat daarbij man en paard met naam en toenaam worden geëtaleerd zal misschien hier en daar wrevel wekken, maar welbeschouwd zou dit al tientallen jaren geleden gebeurd moeten zijn. Dan had er destijds immers ten halve gekeerd kunnen worden! In deze reportage vervolgt hij dan ook in eerste instantie zijn speurtocht naar zich geheel spontaan ontwikkelende laaglandse natuur in het binnendijkse gebied, maar komt al snel in aanraking met de tweeslachtige belangen van tegenwoordige natuurbeschermers, die haaks kunnen staan op de huidige en toekomstige leefbaarheid en het welbevinden van streekbewoners. Ook hierbij probeert hij weer de hoed en de rand zodanig te ontrafelen, dat er een functioneel en toonbaar hoofddeksel uit samengesteld kan worden.

Nog enigszins in euforie na de herontdekking van het relict van de vroegere eendenkooi in De Meren, waar de natuur zich al meer dan een halve eeuw ongestoord heeft kunnen ontwikkelen, werd besloten een kijkje te nemen in een ander uitzonderlijk moerasgebiedje dat nog vanuit de jaren '70 bekend is, maar waar door mij sindsdien geen poolshoogte meer werd genomen. Karnemolen heet het bescheiden kroonjuweel, dat deel uitmaakt van het terreinbezit van Het Geldersch Landschap (foto 01) en begrensd wordt door een matig snelstromend gekanaliseerd beekje met een heuse vistrap (foto 02) en afvloeiend naar de Oude Wetering, die hier Broeksche Leigraaf wordt genoemd. Dit gebiedje kan model staan voor natuurontwikkeling zoals Moeder Natuur dat zelf bedoeld en vormgegeven heeft. Het bevindt zich namelijk aan de voet van het rivierduincomplex dat de historische loop van de Maas al eeuwenlang accentueert en het gebied ontvangt vanuit dat relatief hoge zandmassief veel kwelwater. Het is dus een drijfnat milieu met een venige bodem op zandige ondergrond en dat schept voor de natuur veel betere potenties dan uiterwaarden van grote rivieren, waar een voortdurende afzetting van zwaar verontreinigt slib plaatsvindt. In Karnemolen gaat de natuur ook al langer dan een halve eeuw ongestoord haar gang en dat leidde tot een verrassend onvervalste rimboe (foto 03, 04, 05, 06). Daar is geen natuurontwikkelaar aan te pas gekomen en dus ook geen pecunia in geïnvesteerd. Zo goedkoop kan echte natuurontwikkeling dus zijn!

jachtmisstanden
Foto 1

jachtmisstanden
Foto 2

jachtmisstanden
Foto 3

jachtmisstanden
Foto 4

 

jachtmisstanden
Foto 5

jachtmisstanden
Foto 6



Hoewel de Zijpendaalse terreinbeheerder de toeristische aandacht maar blijft vestigen op het hoge zandduin (foto 07), vind uw gids de drassige zuidflank van het gebied ecologisch toch veel boeiender. Zou men bij het Landschap echt niet weten dat gradiënten van hoog naar laag en van droog naar nat juist dé waardebepalende ecotopen vormen? Dat zou dan meteen kunnen verklaren, waarom deze natuurbeherende organisatie het bestond, om in de open corridor tussen de Karnemolen en het bosgebied De Elzend (foto 08), nota bene het cruciale leef- en voedselgebied van de locale dassenpopulatie, op een ongehoord lompe wijze een luxe woonwijk te plannen. Gelukkig is het niet aan particuliere stichtingen om bestemmingsplannen te herzien en volstrekt onzinnige uitbreidingsplannen ten uitvoer te brengen. Dit afzichtelijke gedrocht werd dan ook bestuursmatig afgeschoten, tot groot genoegen en opluchting van de bezorgde bewoners van Bergharen en omstreken! Het Geldersch Landschap (foto 09) is namelijk een organisatie met meerdere gezichten, waarvan natuurbehoud dikwijls ondergeschikt lijkt te zijn aan andere belangen. Hout- of rietverkoop, vis- , jachtrecht- en vruchtgebruikverpachting en het uitventen van luxe bouwlocaties lijken het tegenwoordig vaak te winnen van natuur, cultuur en landschap. Daarom blijven we nog even in Karnemolen, waar zich de vreemde situatie voordoet dat een deel van dat gebied is voorzien van een bordje met het opschrift 'Privé terrein. Geen toegang' (foto 10). Curieus in een gebied dat getuige de bebording eigendom is van deze particuliere grootgrondbezitter! Uw verslaggever rook dan ook meteen kruitdampen en zal ook daarover graag een boekje open doen in het vervolg van dit korte epos. Daarom heet ik u welkom bij het Geldersch Landschap (foto 11)!

jachtmisstanden
Foto 7

jachtmisstanden
Foto 8

jachtmisstanden
Foto 9

jachtmisstanden
Foto 10

jachtmisstanden
Foto 11


Anders dan terreinbeherende organisaties zoals Natuurmonumenten en Staatsbosbeheer, die hobbyjacht alleen onder de dekmantel van noodzakelijk populatiebeheer toestaan, koketteren de provinciale Landschappen al sinds jaar en dag met hun jagersvriendelijk imago. En dat terwijl men zou kunnen weten, dat er in een landje met een totale oppervlakte van slechts 41.500 km2 waar bijna 17 miljoen mensen leven, feitelijk geen hobbyjachtgeweerschot meer gelost zou behoren te worden. Het beetje natuur dat wij nog hebben kan en mag geen speelbal zijn voor de willekeur en de moordlust van monetair gefortuneerde nihilisten. En toch gebeurt dat dag na dag. Jaarrond. Ook bij het Geldersch Landschap!

De ware reden van het afsluiten van de noordelijke helft van Karnemolen heeft naar het zich laat aanzien niets van doen met private rechten, maar alles met het feit dat ter plaatse een jachtopziener annex Bijzonder Opsporing Ambtenaar woont. Dat is de man die mij bedreigde nadat telefonisch via 144 en de regiopolitie vele malen melding was gemaakt van fotografisch vastgelegde wetsovertredingen betreffende de jacht op kol- en rietganzen. Dezelfde persoon, die ALLE meldingen van Maas en Waalse jachtexcessen in de maand februari 2012 letterlijk heeft verkracht en daarmee de afgelegde ambtseed met modderlaarzen heeft getreden. Een handhaver, die in de ochtend van 23 december 2009 bij forse sneeuwbedekking aanwezig was bij een drijfjacht op hazen en fazanten in de Lage Bobbert onder Puiflijk en daar werd vereeuwigd (foto 12). Aan het eind van die winterse dag stuitte ik bij Kasteel Hernen op een jachtgezelschap op terreinen van het Geldersch Landschap. Helaas haperde de camera toen, maar de details staan mij nog helder voor ogen.

jachtmisstanden
Foto 12


Toevallig was ik nabij, toen er na een drijfjacht een borrel werd geschonken achter de woning van deze boswachter, die op een of andere wijze op de loonlijst van het Geldersch Landschap lijkt te staan. Er was op die oktoberdag amper twee weken geleden hevig geknald in het natuurgebied bij Bergharen en vluchtig nazoeken had mij in ieder geval een kerstkonijn opgeleverd (foto 13). Helaas: aan mij is zoiets niet besteed, dus de locale buizerds en vossen mochten een feestmaal vieren. In ruil daarvoor heb ik toen voor u vastgelegd wat er zich die namiddag zoal bij deze criminele opsporingambtenaar op het terrein van Het Geldersch Landschap aan pretschieters verzamelde (foto 14, 15, 16,17) en ik verzeker u, dat er bij grondig nazoeken in de beboste en overwoekerde terreinen wel meer dan één hobbybox met valwild gevuld had kunnen worden!

jachtmisstanden
Foto 13

jachtmisstanden
Foto 14

jachtmisstanden
Foto 15

jachtmisstanden
Foto 16

jachtmisstanden
Foto 17


Zélfs op de openbare weg schromen de jachtpachters van het Geldersch Landschap niet om zich, midden in de drukke herfstvakantie, gewapenderhand in de publieke ruimte te vertonen. Zo portretteerde ik in de ochtend van 24 oktober 2012 bij de molen van Bergharen dit treurig stemmende gezelschap (foto 18). Men verlaagt zich er zonder blikken of blozen toe, om kwetsbare kinderen mee te sleuren in de, door frustratie, geldingsdrang en mannelijk onvermogen gevoede, moordlust. Het is te banaal voor woorden, dat Geldersch Landschap zulk volk koestert en daardoor respectvolle natuur- en dierenliefhebbers met een vreselijke kater opzadelt. Mijn advies? Geen donateur worden dus en wanneer u dat al bent: meteen opzeggen! Of beter nog: via de ledenvergadering druk uitoefenen om deze beschamende wildkermis voorgoed uit te bannen.

Omdat ik als geen ander weet hoe erbarmelijk slecht de schietvaardigheid is van de gemiddelde Nederlandse jager (schieten leer je namelijk niet door het volgen van een PBNA- cursus) ben ik meteen het Wijksche Broek, waar die jagers vandaan kwamen, gaan nazoeken. Er bleek wel een aangeschoten grauwe gansvrouwtje in een weiland te zitten, maar die oogde fit genoeg zodat er van werd afgezien om een vangpoging te ondernemen. Haar gent vloog trouwens al bezorgd roepend rond. In een slootje langs de Wijksche Straat zag ik een jonge blauwe reiger met een gebroken vleugel (foto 19), waarvan ik mij afvroeg hoe dat letsel ontstaan kon zijn in dit volkomen open gebied bij windstil weer. Daarom droeg ik via 144 de zorg voor dit dier telefonisch over aan Dierenambulance Nijmegen, die mij even later liet weten dat er in ieder geval geen sprake was van aanschot. Dat valt dus weer mee, want het gros van de zogenaamde faunabeheerders heeft er geen idee van waar men eigenlijk op schiet. Daarom blijft er zoveel verloederd wild en gevogelte in het veld achter en dat is op veel plaatsen één van de hoofdoorzaken van de grote vossenpopulatie. In de natuur staat immers alles met elkaar in verband!

jachtmisstanden
Foto 18

jachtmisstanden
Foto 19


Eerder in deze reportagereeks werd aandacht geschonken aan de Batenburgse eendenkooi, die getuige de bebording een afpalingrecht heeft van 753 meter vanuit het midden der kooi (foto 20). Dat oude recht behelst, dat er binnen die kooicirkel rust moet heersen en dat in ieder geval jachtactiviteiten er verboden zijn. Het verbaasde me echter niet om aan de zuidoostelijke periferie binnen deze afpalingcirkel twee hobbyschiethutten aan te treffen, die geplaatst zijn aan de rand van een zojuist geoogste maïsakker. Blijkens mijn meting bevinden deze twee schiethutten zich op afstanden van respectievelijk 650 en 730 meter vanaf het midden van de Batenburgse eendenkooi, die zich in de bossage rechts op de achtergrond bevindt (foto 21). Het lijkt mij dus voor de kooibezitter geboden om daar een échte handhaver op af te sturen, want feitelijk behoren hier jachtaktes en looprechten ingevorderd te worden! Deze hutten staan namelijk niet voor flankerend schadeafschot op deze afgeoogste akker boordevol voedsel (foto 22), maar louter ten behoeve van de hobbyjacht op ganzen, waarvan zojuist enkele duizenden bij wet beschermde Siberische kol- en toendrarietganzen langs de nabijgelegen Maas zijn gearriveerd (foto 23). Dat die dieren hier al sinds mensenheugenis komen overwinteren zonder ooit problemen te hebben veroorzaakt, zou de wetgever tot diep nadenken moeten stemmen!

jachtmisstanden
Foto 20

jachtmisstanden
Foto 21

jachtmisstanden
Foto 22

jachtmisstanden
Foto 23


Als uitsmijter voor deze reportage werd op een boerenerf langs de Neerveldse weg, ongeveer halverwege de Geldersch Landschap bezittingen bij Batenburg en die bij Hernen / Bergharen, een verplaatsbare kraaienvangkooi aangetroffen (foto 24), blijkt er in de Elzend een wildkansel aanwezig te zijn waar zelfs de jutezak voor het te schieten ree al aan bevestigd was (foto 25, 26) en werd er ook zo'n jachtinrichting samen met een voerdoseeremmer gevonden in een peppelbosje in De Roeden onder Bergharen (foto 27, 28). De pijnlijke conclusie luidt dan ook, dat Gelderland niet alleen het meest natuurrijke gewest van ons land is maar, dankzij het natuurvijandig liberale wanbestuur vanuit het Arnhemse Provinciehuis, ook een streek waar wij ons diep voor behoren te schamen!
.

jachtmisstanden
Foto 24

jachtmisstanden
Foto 25

jachtmisstanden
Foto 26


jachtmisstanden
Foto 27

jachtmisstanden
Foto 28

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -Ondertussen in Maas en Waal - update #12 -
"Huis te Horssen: een misselijkmakende heerlijkheid"

Als logisch vervolg op zijn speurtochten naar de tastbare sporen van gewapend geweld tegenover onze inheemse fauna door het jagende voetvolk en een enkele 'elitair verhevene', neemt onze verslaggever u ditmaal mee naar een andere plaats waar het 'grote geld' zich te buiten gaat aan bestialiteiten tegenover dieren: de Heerlijkheid Horssen. Dat landgoed heet al sinds jaar en dag toegankelijk te zijn voor wandelkaarthouders, maar in werkelijkheid heeft geen sterveling ooit een dergelijk document weten te bemachtigen. Dit fraaie gebied is namelijk een van de ergste killingfields van ons land en wordt dan ook angstvallig afgeschermd tegen onwelkome belangstellenden! Omdat het exploiteren van kwetsbare natuurgebieden als vrijplaats voor dierenmoordenaars anno 2012 niet meer past in ons overbevolkte land - zoals het dat natuurlijk al vele decennialang niet meer doet - bieden wij u dit niets verhullende document aan en adviseren speciaal de politiek, het openbaar bestuur en de handhaving om hier nauwkeurig kennis van te nemen.

Hoewel Huis te Horssen wordt aanbevolen als ambiance voor een sfeervolle trouwpartij of partnerschapregistratie, ademt de entree aan de Zelkse Straat allerminst een mondaine sfeer. Het smeedijzeren hek is nagenoeg altijd hermetisch vergrendeld (foto 01) en het achter hinderlijk spiegelend glas verborgen bordje, verbiedt nadrukkelijk de toegang en verwijst naar een website, die de wandelaar in spé echter geen snars wijzer zal maken (foto 02). Het is dan ook hoogst twijfelachtig, of de slingerende oprijlaan inderdaad naar een hemels paradijs zal leiden (foto 03). Omdat ik ook hier mijn pappenheimers beter ken dan hen lief is, verberg ik de auto en besluit poolshoogte te gaan nemen (foto 04).

jachtmisstanden
Foto 1

jachtmisstanden
Foto 2

jachtmisstanden
Foto 3

jachtmisstanden
Foto 4


De omgekeerde emmer die geplaatst is op een van de palen van de afsluitkabel die over een karrenspoor is gespannen (foto 05), wijst me de weg naar een snel succes. Want amper vijftig passen verder blijkt er tussen het geboomte een ton met fazantenvoer te zijn opgesteld (foto 06), waarmee dus meteen de kwestie van het zogenaamde rustgebied is opgelost (foto 07). Gaande deze middagwandeling zullen er dan ook nog zeven van zulke voerlocaties of andersoortige wildaanlokplekken volgen, soms zelfs in een dubbele opstelling (foto 08, 09, 10)! Voor de duidelijkheid: het aanleggen en onderhouden van voerplekken is ingevolge de Flora en faunawet verboden! Ook het aanlokken van reeën door middel van plaatsing van een liksteen in het directe schootsveld van een wildkansel (foto 11, 12) staat op gespannen voet met zowel wetgeving als elementaire regels van weidelijkheid, respect en het gewone menselijke fatsoen!
De ware aard van de jachtgerechtigden verloochent zich dan ook niet, wanneer op zeker moment een heus wildraster wordt aangetroffen, waarbinnen zich een roedel extreem schuwe damherten blijkt te bevinden (foto 13), die er als hazen vandoor gaan zodra ze mij in het oog krijgen. Groen gecamoufleerd volk te voet boezemt hen kennelijk doodsangst in!

jachtmisstanden
Foto 5

jachtmisstanden
Foto 6

jachtmisstanden
Foto 7

jachtmisstanden
Foto 8

jachtmisstanden
Foto 9

jachtmisstanden
Foto 10

jachtmisstanden
Foto 11

jachtmisstanden
Foto 12

jachtmisstanden
Foto 13


Het met schrikdraad beveiligde raster blijkt tot bijna aan de zijgevel van het landhuis te reiken (foto 14) en het zou mij niet verbazen als er hier zelfs vanaf het toilet beheersmatig afschot plaatsvindt. Niet voor niets kocht in 1980 de Nijmeegse hobbyjachtfanaticus annex onzinverhalenauteur Teun Jurgens de wansmakelijke heerlijkheid en liet het bebouwde gedeelte van het bezit gedurende een aantal jaren door zijn zoon Frans als partycentrum uitbaten. Als blijvend bedoelde herinnering aan deze naar de Eeuwige Afschotvelden afgereisde nimrod, is het verlengde van de eerder getoonde Engelenlaan tegenwoordig getooid met wijlen Teun's pseudoniem (foto 15). Vandaar wellicht ook, dat de naamaanduiding op het bord langs de nabijgelegen Van Beusekomlaan, herinnerend aan een van de voorlaatste eigenaren van de heerlijkheid, met een teerachtige substantie overgeschilderd blijkt te zijn (foto 16). Was immers Frits van Beusekom (die overigens niets met deze heerlijkheid van doen heeft, maar wiens familienaam in dit verband frappant is) destijds geen algemeen directeur van het door Teun zo gehate Staatsbosbeheer, dat erg graag de heerlijkheid als natuurgebied zou hebben verworven en daardoor de aankoopprijs niet onaanzienlijk heeft opgedreven? Het zou mij niet verbazen als Amator zelve bij deze bekladdingsgelegenheid de teerkwast heeft gehanteerd. Het taaie goedje is er namelijk niet vanaf te branden!

jachtmisstanden
Foto 14

jachtmisstanden
Foto 15

jachtmisstanden
Foto 16


Wie Amator zegt, heeft het in feite over alles wat God, Sint Hubertus, de Wetgever en het morele fatsoen hebben verboden op het gebied van jacht en weidelijkheid. Dat blijkt ook bij het verdere verloop van deze struintocht door totaal verpauperde bospercelen en bijkans ondoordringbare braam- en brandnetelwoestijnen, waar zich een doodenkel konijn, een zestal reeën, een prachtige rekel, welgeteld een haas en niet één fazant (foto 17) laten zien. Vooral dit laatste feit zet mij op scherp maar hoe er ook gezocht wordt, nergens op het landgoed is de verwachtte kooi met uit te zetten tamme boskippen te vinden. Die zullen dus ongetwijfeld binnenkort van elders worden aangevoerd, want al die voertonnen en emmers staan en hangen er niet voor Teun met de dure familienaam. Omdat ook het uitzetten van fazanten een strafbaar feit is, zal het verloop hiervan nauwlettend gevolgd worden, want wat er in de herfst niet is, kan ook bij de decemberdrijfjachten niet op tableau geschoten worden! Hoe dat fazanten schieten in zijn werk gaat werd duidelijk, toen bij de eendenkooi een voerton werd ontdekt met op amper tien meter daar vandaan een scherm van dor bebladerde eikentakken (foto 18). Meent u nu niet dat jagers zoiets niet doen, wat dit soort volk is zelfs in staat om vleugelloze vogels en pootloos haarwild af te knallen. En beslist niet uit erbarmen of genade! Daarom nam ik een kijkje in de oude kooi die ik voor het laatst betrad in de herfst van 1977 en destijds in het gezelschap van toenmalig beheerder Derckx. Het beeld was ontluisterend! In 35 jaar tijd is dit cultuurhistorische monument volledig in verval geraakt (foto 19, 20) en wordt schandaleus misbruikt als schietkooi (foto 21). Op de kooiplas zwommen enkele tientallen tamme (vermoedelijk gekortwiekte) eenden die daar, aan de talloze bandensporen te oordelen, dagelijks door de jachtopziener worden gevoerd. Ook was er een handvol echte wilde eenden en enkele krakeenden. Al deze vogels bleven op grote afstand van het schietscherm (foto 22), dat zij duidelijk met levensgevaar associeerden. De op handen zijnde jachtschanddaden zouden zich echter niet ín maar direct buiten de kooi voltrekken.

jachtmisstanden
Foto 17

jachtmisstanden
Foto 18

jachtmisstanden
Foto 19

jachtmisstanden
Foto 20

jachtmisstanden
Foto 21

jachtmisstanden
Foto 22


Om daarvan fotografisch iets vast te leggen diende er positie te worden gekozen aan de westelijke periferie van het gebied en dat vergde enige tijd in dit moeilijk begaanbare terrein. Op het weiland dat direct aan het kopse einde van de eendenkooi grenst, bleken door een knecht zes schietschermen en driepootkrukjes geplaatst te zijn voor vijf bejaarde schutters en een jachtopziener. Hoewel er aan uitgaande eenden dus nagenoeg niets te verwachten was, werd er op iedere overvliegende vogel een ware kanonnade aan hagelpatronen leeg geschoten. Een walgelijke vertoning, die absoluut onverenigbaar is met welk grondbeginsel van de weidelijke jacht dan ook (foto 23). Het schieten zou aanhouden tot rond de klok van half acht, toen zelfs overvliegende ganzen nauwelijks meer te zien waren!

jachtmisstanden
Foto 23

In het bos werd op een kruising van paden de auto van de jachtopziener aangetroffen, die geparkeerd stond bij een van de wildkansels (foto 24), waarvan er op deze bloedstollende heerlijkheid minstens negen blijken te zijn opgericht. Méér dan het aantal reeën dat er leeft! Drie van die bouwsels zijn geˆ´xponeerd in de richting van de dag en nacht drukke N322 en bevinden zich op slechts enkele honderden meters vanaf het voortrazende verkeer (foto 25). Met een kogelbuks vanaf zulke geringe afstanden schieten op levende dieren, zal op een kwaad moment passerende mensen het leven gaan kosten. Zoals dat recentelijk al bijna gebeurde op 14 april 2012, toen op de A15 onder Lienden de 7 mm kogel uit het geweer van een ganzenjager een personenauto doorboorde en op een haar na de beide inzittenden raakte. Het is tekenend voor onze immoreel- corrupte overheid, dat er tegen de bewuste jager niets werd ondernomen. Want ongelimiteerde hobbyjacht is voor neoliberaal- confessionele machtmisbruikers kennelijk belangrijker dan de veiligheid en het leven van burgers. Het wachten is dus op het moment waarop er doden en zwaargewonden gaan vallen. Dat kan niet lang meer duren!

jachtmisstanden
Foto 24

jachtmisstanden
Foto 25



Om dit alles voor u aanschouwelijk te maken, beklom ik zo'n verheven fusilladezetel en stelde met behulp van de schaalindeling in een artilleriekijker (foto 26) de minuscule marges vast, die bij een schot uit een kogelbuks kunnen beslissen over leven of sterven van een argeloze automobilist, trucker, motorrijder of andere passant. De conclusie? Als de afgifte van wapen- en jachtvergunningen onder mijn bestuurlijke verantwoordelijkheden zou vallen, dan rustte ik niet alvorens in ieder geval dit soort volstrekt zinloze en weerzinwekkende wantoestanden met wortel en tak uit ons land verbannen zouden zijn. Voorgoed en onherroepelijk! Want vergist u zich niet: de door mij vastgelegde wildgroei is slechts het locale signalement van een beschamende poel des verderfs, die vernederend en bedreigend is voor een zich beschaafd noemend land. Dit gezegd hebbende verliet ik de kansel (foto 27) en begon aan de voorbereidingen voor de volgende reportage (foto 28). Wellicht vind ik bij die gelegenheid de poort tot deze discutabele heerlijkheid gastvrij geopend (foto 29). Maar ook indien dit niet het geval blijkt te zijn: ik weet er inmiddels de weg (foto 30)!

jachtmisstanden
Foto 26


jachtmisstanden
Foto 27

jachtmisstanden
Foto 28

jachtmisstanden
Foto 29

jachtmisstanden
Foto 30

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -Ondertussen in Maas en Waal - update #11 - Natuurontwikkeling ten koste van alles?
"Wisselende stemmingen"

Terwijl onze verslaggever bezig was met het vastleggen van de situatie in de buitendijkse terreinen langs de Rijn, de Waal en de Maas, doorkruiste hij vanzelfsprekend de binnendijkse gebieden en besteedde ook daar aandacht aan deze ergerlijk - modieuze vorm van natuuraanranding. Gelukkig bleek de omvang daarvan mee te vallen en was nergens zo veelomvattend als in de uiterwaarden. Hij ontdekte er zelfs een vergeten stukje culturele natuur dat hij van lang geleden kende en waarbij hij diep ontroerd raakte. Over dit alles bericht hij in deze reportage.

Dezer dagen trof ik, achteloos weggeworpen in een bladkorf ergens langs de rivieren, een drietal boeken aan (foto 01). Omdat ik nieuwsgierig van aard ben, maar vooral omdat ik meteen de essentie van deze onverwachte vondst besefte, legde ik dit stilleven wat duidelijker voor u vast (foto 02). Het betrof namelijk geen stuiverromannetjes maar uitermate belangrijke geschriften, die in de jaren '80 werden opgesteld door de onomstreden top van het Nederlandse veldecologische onderzoek, destijds werkzaam bij het Rijks Instituut voor Natuurbeheer. Vakliteratuur dus, die door de 'nieuwe natuur maffia' al rond 1990 via de hakselaar of het zachthoutooijboskampvuur aan het zicht en het referentiekader van argeloze bestuurders onttrokken werd. Vooral de delen 'Levensgemeenschappen' en 'Dieren' van dit Handboek Natuurbeheer zijn cruciaal om de structurele fouten en aperte dwalingen van de sinds twee decennia ingeslagen weg aan het daglicht te brengen. Alles van hetgeen er in die boeken staat beschreven is nu nog net zo actueel als toen het werk bij PUDOC van de drukpers rolde. En alles wat er sinds 1990 plaatsvond is...... Enfin, kijkt en leest u het zelf maar!

jachtmisstanden
Foto 1

jachtmisstanden
Foto 2

Wij waren trouwens nog niet klaar in de uiterwaarden en vervolgen dus onze weg door metershoge brandnetelwoestijnen, waar zowel exotische grazereigenaar Stichting Ark (foto 03) als grossier in onkruidravages Staatsbosbeheer (foto 04) er alles aan doen om de handmakke Poolse paarden en Schotse runderen als gevaarlijk, onberekenbaar en wild af te schilderen. Grote onzin, want het zijn niet anders dan slecht verzorgde gedomesticeerde landbouwhuisdieren(foto 05). En dat geldt ook voor de kudde zwartbonte droge koeien, waarvan onverhoeds een nieuwsgierige dame uit de onkruidjungle opdook (foto 06). Bizar, want in dat gebied ringde ik in de jaren '70, '80 en '90 jaarlijks tientallen kuikens van grutto, tureluur, kievit en scholekster. Nu broeden er voornamelijk merels, heggemussen, houtduiven en andere struweelvogels die in iedere tuin voorkomen.

jachtmisstanden
Foto 3

jachtmisstanden
Foto 4

jachtmisstanden
Foto 5

jachtmisstanden
Foto 6

Er worden in het kader van natuurontwikkeling soms doodzieke dingen gedaan op kosten van de gemeenschap. Zo bleken er langs een nieuw gegraven nevengeul bosjes te zijn aangeplant (foto 07, 08) die aanvankelijk duidelijk bedoeld waren voor de eendenjacht en hermetisch zijn omrasterd om vraat van hazen en konijnen aan het plantgoed te verhinderden (foto 09,10). In 2009 trof ik daar inderdaad schiethutten aan, maar die blijken inmiddels verwijderd te zijn. Dat men geulen groef en stroomruggen opwierp op plaatsen waar die aardwetenschappelijk beschouwd absoluut niet thuishoren (foto 11, 12) wil ik nog vergoelijken, maar noem dat dan geen natuur. Want dat is niet anders dan boerenbedrog!

jachtmisstanden
Foto 7

jachtmisstanden
Foto 8

jachtmisstanden
Foto 9

jachtmisstanden
Foto 10

jachtmisstanden
Foto 11

jachtmisstanden
Foto 12

Dit gezegd hebbende spoedde ik mij terug naar de Maas, waar men bij Keent doende is om een oude meander open te graven, die een kleine tachtig jaar geleden met de kruiwagen is dichtgereden. Tegenwoordig komt daar geen kruiwagen meer aan te pas (foto 13) en waar zich vanaf de jaren '30 nog slechts een sloot met een breedte van enkele meters bevond, tekent zich zowaar weer een heuse rivierloop af (foto 14). Nu blijkt dus midden in de huidige recessie, dat men in de toenmalige crisisjaren al het kostbare zand uit de nieuw gegraven Maasbedding heeft gebruikt om daar de Keentse Maas mee te dempen! Inmiddels heeft men bij het vroegere Reekse Veer de oude rivierloop weer een natuurlijk aanzien gegeven (foto 15, 16) en vanwege het feit dat dit een natuurgetrouwe reconstructie is, zult u van mij hierover geen woord van kritiek vernemen.

jachtmisstanden
Foto 13

jachtmisstanden
Foto 14

jachtmisstanden
Foto 15

jachtmisstanden
Foto 16

Wél neem ik u graag mee naar de Diedensche Uiterdijk bij Megen, waar zich eenzelfde gedempte Maasloop bevindt (foto 17) in een overigens kunstmatig met sediment opgevulde bedding. Aan de rand van deze historische rivierloop staat temidden van de weilanden een klein gedenkteken, herinnerend aan de dood van drie arbeiders aan de Maaskanalisatie, die op 4 september 1935 tijdens hevig onweer in hun golfplaten schuilgelegenheid door blikseminslag om het leven kwamen. Vijf andere te werk gestelde mannen werden door die inslag gewond (foto 18). Dit terrein is tegenwoordig eigendom van Natuurmonumenten (foto 19), maar verschilt in Staat van Erbarmelijkheid op geen enkele wijze van de verpauperde rotzooi van Staatsbosbeheer en de Provinciale Landschappen van Gelderland en Noord- Brabant. En elders in ons land is het geen spat beter! Eeuwenlang bewerkten boeren naar eigen meug, gevoel, kennis en inzicht hun landerijen en zo ontstond er een bont mozaïek aan elementaire habitats, die uiteindelijk tot het ontstaan van mondiaal unieke ecotopen en hun bijzondere levensvormen konden leiden. In de wetenschap, dat onze eens zo waardevolle uiterwaardmilieus vrijwel integraal zijn verworden tot een troosteloze Ark-SBB-NM- Landschappen eenheidsworst, besluit ik om van de binnendijkse situatie een enkele steekproef te nemen. Daarom wordt andermaal varend de Maas gepasseerd (foto 20,21).

jachtmisstanden
Foto 17

jachtmisstanden
Foto 18

jachtmisstanden
Foto 19

jachtmisstanden
Foto 20

jachtmisstanden
Foto 21

jachtmisstanden
Foto 22

Omdat ik ruimschoots voldoende verbreedde en verlaagde sloot- en weteringoevers en in het wilde weg aangelegde kunstmatige moerascomponenten heb gezien, die slechts hebben geleid tot accumulatie van het probleem met broedende ganzenpopulaties en de daaruit voortvloeiende boeren- en jachtellende, kies ik het SBB- object De Meren uit om poolshoogte te nemen van de actuele ecologische kwaliteit van een zeer waardevolle verlandende historische Maasloop. Zoals het hele rivierenland ken ik ook dit gebied al tientallen jaren, maar mijn laatste voetstappen in het vandaag gelopen traject dateren uit voorjaar en zomer van 1972. Het enige dat hier substantieel veranderd is, blijkt het SBB- bordje te zijn (foto 22). Noch het onderkomen fruitgaardje (foto 23) noch het kleiig natte karrenspoor langs de noordelijke rand van het gebied (foto 24) lijken sinds mijn laatste bezoek niet substantieel betreden te zijn. Dat komt als een warme douche op mij over! Via een nauwelijks terug te vinden pad (foto 25) baan ik mij een weg naar de plek waar ik me een van de in onbruik geraakte Dreumselse eendenkooien herinner. Maar ook zonder GPS vind ik de totaal ineengestorte afbakening van het oude kooiwed (foto 26) en tot mijn grote sensatie kan ik die lang vergeten kooiplas na enig zoek- en struinwerk zelfs voor de lens krijgen (foto 27, 28).

jachtmisstanden
Foto 23

jachtmisstanden
Foto 24

jachtmisstanden
Foto 25

jachtmisstanden
Foto 26


jachtmisstanden
Foto 27

jachtmisstanden
Foto 28

Zo'n veertig jaar geleden sprak ik de toen al bejaarde Dreumelse kooiker Reuser, die deze vangkooi al lange tijd had opgegeven en alleen nog ving in een westelijker gelegen kooi. We mogen er dus van uitgaan, dat ik hier oog in oog sta met een belangrijke natuurcomponent, die ruim een halve eeuw onaangetast de tijd heeft weten te doorstaan. Ik ben, namens Moeder Natuur, de respectieve SBB- beheerders Jan Entrop, Harry Horn en Hans Kuidersma zeer erkentelijk dat zij het geheim van dit oude kooirelict zo goed verborgen wisten te houden. Latere en hedendaagse functionarissen van de verzelfstandigde rijksdienst zullen zich hooguit beperken tot onnutte houtkap aan de periferie (foto 29), maar dat laat onverlet, dat de échte ongestoorde natuur nog altijd niet is uitgeroeid in ons rivierenland (foto 30). Dat geeft mij een goed gevoel.

jachtmisstanden
Foto 29

jachtmisstanden
Foto 30

 

 

 

Een van onze vrijwilligers trekt de velden in op zoek naar de misstanden van jagend Nederland... Dat er van fatsoen vaak geen sprake is legt hij op weergaloze wijze vast... Inmiddels is hij langs vele plaatsen geweest. Onder andere Maas en Waal, het Betuwse land en de Waterlanden.

Bekijk hier ook de fotoreportages van:

Waterland


Schipholproblematiek



Downloads...

- - - - - - - - - - - - - - - - -

Betreft hobbymatige jacht op beschermde diersoorten onder voorwendsel schade-afschot
- Brief aan staatssecretaris H. Bleker


Schadeafschot onder valse voorwendselen 2
- Brief aan de Tweede Kamerfracties CU, PVDA, PVV, PvdD, D'66, SGP, GroenLinks
- Fotobijlage t.b.v. brief Tweede Kamerfracties


- - - - - - - - - - - - - - - - -
Onder het mom van jachtjolijt of schadeafschot worden beschermde ganzen afgeschoten. Wij voeren een quick-scan uit over de Gelderse Rivierengebied. Lees en bekijk hier:
- Hobbyjacht onder schadedekmantel

- Brief aan de vaste commissie van EL&I
- Fotobijlage brief jachthutten


Stichting Ganzenbescherming Nederland is opgericht om een duidelijk geluid te kunnen laten horen tegenover dit kabinet dat het oog voor onze natuur en en al wat daarin leeft lijkt te zijn verloren. Dat er een krachtig tegengeluid moet komen tegen het vergassen van honderd duizenden ganzen is duidelijk. Dat is de reden dat wij als kersverse stichting proberen de spreekbuis te zijn voor de machteloze ganzen.

Stichting Ganzenbescherming Nederland

Het Bestuur

Stichting Ganzenbescherming Nederland

T: 0524 - 291 773
E: info@ganzenzebescherming.nl
S: www.ganzenbescherming.nl